"Η Ανασφάλεια του 3ου ορόφου"(pt.1)

Καπνός,σκοτάδι,αλκοόλ.Mουσική κάτι σε Mogwai.Eνα κόκκινο φωτάκι κάπου

μακρυά.Χάνομαι,ξαπλώνω στο πάτωμα.Ξαφνικά χαμογελάω,σε βλέπω,με

βλέπεις,σε ρωτάω "τι κανεις?" και μου απαντάς "υπομονή" σουφρώνοντας το

πάνω σου χείλος.Η εικόνα σου χάνεται και γυρνάω πίσω,πίσω στα ίδια.Το

χαμόγελο παραμένει.Οι γλάστρες με κοιτούν απειλητικά,η καρέκλα με

διατάζει να το βουλώσω,το πάτωμα κινείται,εγω ζαλίζομαι και ο Johnny

Whitney να ουρλιάζει "Oh,Georgia take me to the sea".


Νομίζω πως εγώ δεν ζήτησα ποτέ κάτι παραπάνω απο αυτο που μου

αναλογούσε.Θέλω να πω,γιατί με κοιτάς έτσι?Οι αναλογίες είναι σωστές,το

πολύ-πολύ να πεθάνω,να πεθάνεις,δεν έχεις να χάσεις κάτι.Σκέψου τους

κύκλους που θα κάνει το κεφάλι μας!Δεξιά,αριστερά,πιο

αριστερά,μπροστά,δεξία,πίσω-ωχ,πέφτω!Πιάσε με.Αν υπήρχες θα σε έλεγαν

Mary Soft.Γιατί με άφησες?Γιατί δεν με έπιασες?Γιατί με άφησες μόνο στην

ανασφάλεια του 3ου ορόφου?